ققنوس در باران

cona — Thu, 30 Jul 2009 06:06:18 GMT

نمی دونم این درد پنهان کاری تا کی قراره با من کشیده بشه؟

از بس که همه چیزه زندگیم رو و معلومه

همین بود که یه مدتیه دو تا بلاگ دارم که از دوستام هیچکی ازش خبر نداره جز یه دوست تازه....

خوب من دارم اسباب کشی می کنم

یکی بلاگه شعرامه یکی بلاگه داستانام

تو خونه ی جدید می بینمتون

بلاگه شعرهام

بلاگ داستان هام

**********************

آواز عاشقانه ی ما در گلو شكست

حق با سكوت بود صدا در گلو شكست

ديگر دلم هواي سرودن نمی كند

تنها بهانه ی دل ما در گلو شكست

زنده ياد قيصر امين پور

بعد از اين همه مدت بعد از يك ماه ونيم، توی روز شهادت هموطنام اومدم تا بگم رو ندارم ديگه حرفی بزنم.

همين

باقی بقای هموطنای سبز و سرخ وسفيدم

cona — Sun, 18 Jan 2009 07:05:18 GMT

- ((تو یه توهمی ببین این دیگه اما نداره

حرفی نداری که بگی، می بینی حاشا نداره

- ((من یه صدای مفردم تو برهوت پوچیا

یه نعره ی بلندی که اینجا نشسته بی صدا

شبیه دلشوره ی که نه شبیه کابوشایی که

تا آخرین نفس یکی توشون داره جیغ می کشه

صداش صدایه یه زنه، یه زن که دنیاش پره از ...

... خطای قرمز که فقط بهش میگن بشو عوض

بهش میگن که خفه شه که جون بده تو تنهایی

توی سرش میکوبن و میگن چرا تو اینجایی

برو عقب، جات اینجا نیست باید بمیری له بشی

میخوای که برتر باشی نه؟ چه غلطا تا بشه چی؟

یه وقت نشه حرف بزنی نگی که عاشق شدیا

نخوای که زندگی کنی تو وقفی وقف بدیا

نقش تو که فرشته نیس نماد تو سیاهیه

نمادت ابتذال و مرگ، نفهمیو تباهیه

هر نقشی ام داری بده حتی اگه عالی باشه

یه زن فقط می تونه که تو نقشه ی قالی باشه!

تو تابلوهای نقاشی شاید یه جا بهت بدن

یعنی مهمی یا که نه زنده ای تو هم مثلن

به آدما نخندیا یه هو نشه داد بزنی

یه وقت نشه چیزی بخوای یادت نره که یه زنی

نه! یه جوابه محمکه برای این خط کشیا

کی میگه آروم بمونی خطا رو پاره کن بیا

وقتی که آروم بمونیم یعنی فقط توهمیم

یعنی که حرفی نداریم تو ذهن آدما گمیم

ما نه یه سنگ ساکتیم نه طرح تابلو نه هوس

ماها پرنده ایم یه روز می پریم از توی قفس

...

cona — Fri, 09 Jan 2009 09:07:18 GMT

باران صدای گریه غمگین دختری است

این درد به استخوان رسیده

cona — Thu, 01 May 2008 09:20:18 GMT

این یک دو بیتی غزل است که من هیچ دفاعی بر فرمش ندارم و هر نظری می تونه در جای خودش موثر و صحیح باشه( البته اگه تا آخرش حوصله کنید!!!)

وقتی که تا اعماق قلبم یخ زدم رفتی

در ضجه هایم زجرهای ممتدم رفتی

از چشمت افتادم به دست و پا، نباریدی

در لحظه ی جان کندن بی اشهدم رفتی

دارم به شکل ممتدی یخ می زنم اینجا

روی همین صحنه زمان امروز یا فردا

اصلا چه می دانی که شاید مرده ام دیگر

وقتی که ذره ذره روی سن شدم تنها

من قهرمان قصه بودم که تفم کردی ـ

ـ زیر افکت برف و باران و سیاهی تا...

...ظاهر شوم شکل درامی تلخ و تکراری

یک شوکران بی کران از عشق، از سرما...

این اشک ها می ریزد از قلبی که کولاک است

برفند یا باران چه فرقی می کند حالا؟

پرده می افتد، قهرمان خسته از پا و...

هی می کند کف/ می زنند/ هی جیغ، هو ... هورا

این جا زمین سرد است، سرد و مست و طولانی

می افتم و عق می زنم آخر چه می دانی؟

از ضجه هایم، زجرهایم، این کف ممتد

از این صدای دست و هوراهای پایانی؟

این قهرمان می ریزد از چشم تری انگار

باران شده این سمفونی را از بری انگار

هی ضرب اوجی تلخ را تکرار، - مستانه...

... می رقصی او را-، از خودت هم بهتری انگار

-مستی... بچرخانش... به دو، ر، سل، کمی با فا

اصلا بپیچش لا به لای پیکری انگار...

... تندیسی از قدیسه ای وحشی و مستی که

می نوشی او را جرعه جرعه، سر سری، انگار!

انگار کن، انگار کن اما ببین او را

که چرخ می گیرد به ضرب دیگری انگار.........

این قلب یعنی مال چشمان تو شد؟ هه هه

هی پرسه زد چشم انتظارت توی این کوچه

راهش ندادی صد خیابان دورتر رفتی

حالا بیا تحویل تو این لاشه ی هرزه

دیگر برایت یک قصیده فحش آوردم

وقتی که دنبال دلم هی دوره می گردم

این شهر هیز و بی حیا ارزانی ات وقتی...

عق می زنم، خیس و نجس، سرگیجه ای کم کم/

قد می کشد در لحظه هایم گیج و طولانی

می چرخد و می چرخمش/ مستانه/ می افتم/...

... توی توالت های شهرت*/دل می اندازم

مثل جنین مرده ای که بی صدا، نم نم

قطره به قطره می چکد از چشم هایی خیس

از تخت خون آلوده ای، از ضجه ای پر غم

از متن مان که خیس و مستیم و نجس حتی

از این درام تلخ تکراری پر ماتم

باران صدایت می کند تر لهجه و پر غم

چک می زند از لحظه هایت دائم و نم نم

می ریزی از چشمی و نقشت سخت بی بازی است

از سن بیا پائین بزن بیرون از این عالم

وقتی که مستی و دلت قهر و عنق کرده

وقتی که باران چشم هایت را قرق کرده

حالا که حالش را نداری گریه هم باشی

حالا که چیزی در گلویت ذق و ذق کرده

دیگر نباریدی و سن را قحط سالی برد

ابری شدی سنگی و اخمو سخت بغ کرده

شیطان که می رقصد تمام صحنه را با تو

وقتی خدایی مرده رقصت را قرق کرده

پرده می افتد، می روی از صحنه پائین تا

باران شوی که ذره ذره عشق عق کرده

درام به اشکال بدی یخ میزنم اینجا

آخر به شکل ممتدی یخ می زنم اینجا

هی برف می بارم خودم را، چشم هایم را

می میرم و بی اشهدی یخ میزنم اینجا

همین و تمام.......

شکفته بود

cona — Sun, 03 Feb 2008 10:40:18 GMT

شکفته بود گلای کبود پیرهنم

نبوده ای که ببینی چقدر زخمه تنم

نبوده ای و من این جا غریب مرگ شدم

این اسکلت که تمرگیده پای گور منم

نچیده های تنم رو شغالها خوردن

تمام پر شده از کرم و سوسک تو دهنم

سه قطره خونو تنی که کشیده شد تا من

نگاه هرزه ی گرگی نشست رو این تن

نجس شدم - سگ ولگرد قصه ی شب شهر

که بو گرفته تنش از کثافتا نم نم

گلای پیرهنم له شدند و جرواجر

خزون زده به وجودم نمی کنی کفنم؟

تو رفتی و منو این جا غریبه ها کشتن

شبیه بوف شدم - کور و منگ- می لرزم

تو انزوای دلی که خوره خراشیده

برای پیرهنی که دلش چروکیده

شکفته میشه گلای کبود روی تنم

شکفته بود کبوده گلای پیرهنم

زن ایستاده توی کوهپایه با لباسهای زنانه ای در دست

cona — Mon, 15 Jan 2007 15:28:18 GMT

* به نام او كه زيباست و هستي بخش زيبائيها *

هفت آسمان ستاره

زن ايستاده توي كوهپايه، با لباسهاي زنانه اي در دست

خيره به ته دنياي كبودي كه جلوي چشمهايش كپك مي زند؛

آسماني كه از قرمزي بين متن آبي اش ياد خون مي افتد - خون زيادي

كه شايد از سر كسي مي تواند بيايد – كسي كه زن بالاي

سرش نشسته و ضجه مي زند، دستهايش را دور مي چرخاند و

ضجه مويه مي كند و مردي جوان كه روزي دامادش بود

و حالا صدها سال شكسته شده، كلاهش را در دست گرفته و

خيره شده به زمين، باد مي آيد و خاك بلند مي كند

تا برود در چشم مرد، تا مرد بوي خاكستر را از خاك حس كند؛

خاكستري كه مي تواند مال زني باشد كه گلوله اي شده بود

از آتش.

باد مي آيد و موهاي زني روي كوهپايه مي آشوبد و دلش ریش

مي شود و از آسمان هيچ چيز بجز خون پيدا نمي كند.

شب و روز اين هفته ها را در آسمان خون ديده و اشك،

دلش به هم مي خورد، از هر چيزي كه جلوي رويش مي گذاشتند،

مرد آمد و بردش توي حياط، آب مي ريزد روي دست و رويش

و بعد لبهايش را چسباند روي لبهاي زن، دست كشيد روي موهايش و

گفت: «بچه اولش هميشه شوقش واسه پدر با بعدي ها توفير داره »

و زن تنها مي خندد، دل زن مي پيچد و زن انگار هيچ خبر دار

حالش نيست كه رنگش پريده كه تمام اين هفته ها همين جا

روي همين سنگ نشسته، پاي همين سنگ ايستاده و تنها زل زده

به آسمان كپك زده ي رو به رويش، كه كبود شده و

انگار دارد خفه مي شود و دست و پا مي زند دختر و

جيغ مي كشد زن و مردي نيست كه به دادشان برسد.

از دست كسي كه معلوم نبود از كجا به شهر آمده و بايد به كجا مي رفت.

زن دارد از حال مي رود، تمام اين هفته ها را چيزي نخورده

و از آسمان چشم بر نمي دارد و از مهره هاي روي صفحه

تا طالع دختر بيفتد توي آسمان و ستاره اش معلوم شود

كه دختر مي دود داخل و پايش مي گيرد به صفحه و

مهره ها پخش اتاق مي شوند، همين مي شود كه ساحره قهر مي كند و

مي رود و بخت دختر نيمه تمام مي ماند. ساحره كه مي رود مادر

مي زند زير گريه براي دختري كه در هفت آسمانش يك ستاره نيست[1].

زن موهايش را سپرده به دست باد كه ميايد و نمي آيد و

ستاره ها سو سو مي زنند روي لباس سفيد دختر كه سوار بر اسب

دارد مي رود به راهي كه بختش برايش رقم زده و نقره اي هاي روي

لباسش كه موج بر مي دارد و چشمك مي زنند. مثل ستاره هاي

كه زن در سپيده ي صبح روي تپه به نظاره نشسته، ستاره هايي

كه نقره اي مي شوند و متن آسماني كه يكدست سفيد است

و ستاره چين، كم كم زرد مي شود و بعد انگار خون مي پاشد همه جا،

حتي به لباسهاي زن و زن جيغ مي كشد، دختر مي افتد و زن از حال

مي رود، زن در فكر مرد جواني است كه دختر را به اندازه ي زمين،

اسب و تفنگش دوست داشته و نمي داند چطور بگويد از كسي كه

سر زده آمد و وسعت دامن عشقش را لكه دار كرده بود و كسي جرأت نداشت

از خانه اش بيرون بيايد تا دختر را نجات دهد از دست مردي كه

پا در خلوت حواي جواني گذاشته بود كه با لباسي ياسي تيره،

چشمهاي تيله اي مشكي و صورت گرد، در سياهي دخمه خرگوش سفيدي را

مي مانست كه هر حسي را در هر آدمي بر مي انگيخت، حالا چه بايد بگويد

به مردي كه رفته بود تا از شهرش دفاع كند، مردي براي زنش از همه چيزش

گذشته بود: مهر پدر، ديدار مادر، خانواده و حتي ارث بزرگش و

حالا تنها او بود و اسبي و زميني و تفنگي تازه بارها از خان همسايه حرف

شنيده بود تا دخترش را به چنگ آورده بود. باد مي آيد و نمي آيد زن ضجه

مي كشد، ضجه اي كه در كوههاي سياه آن اطراف به زوزه ي ماده گرگي

زخم خورده مي ماند.

زن از خواب پريد، چراغ خوابش را روشن كرد و سعي كرد زير نور قرمز و

آبي گردانش خوابي را كه ديده بود بياورد، خوابي كه انگار چرخ مي خورد در ذهنش.

نفسش به شماره افتاده بود و قلبش تند مي زد. خوب كه چشمهايش به اطراف

عادت كرد تازه يادش آمد توي اتاق پهلويي مردي خوابيده كه يك دنيا دوستش

دارد. مردي كه ستاره شان حتماً با هم جفت و جور بود[2]... هر كاري كرد

خوابش يادش نيامد فقط مي دانست اين خواب را بارها و بارها ديده است و

هر بار كه يادش آمده كجاست از ذهنش پريده خوابش حس كرد اين خواب

تكه اي از حقيقتي بوده كه سالها پيش از ياد برده. وقتي اين را به مرد مي گويد

كه چشمهايش را باز كرده و با تعجب به زن نگاه مي كند. مرد تنها مي گويد:

« واقعيت دروغ است و دروغ واقعيت »[3]. زن سعي كرد بخوابد اما در همان

حال و هواي خوابش مانده و دارد دست و پا مي زند. شب با تمام سنگيني اش

مي گذرد. چشمهايش را كه باز مي كند آفتاب خودش را انداخته روي كوچه و

خيابان بين دست و پاي مردمي كه مي آمدند و مي رفتند، مرد رفته و زن

صبحانه خورده و نخورده لباس پوشيد و بيرون رفت. سركارش سري مي زند

و غري به شاگردش، خريد مي رود، قطعه هايي نو براي كامپيوتر، كيك سفارش

مي دهد- يك كيك قهوه اي بزرگ با ستاره ستاره هاي سفيد و قلبي قرمز و ژله اي،

با دو شمع نقره اي – رسيد خانه، براي خودش چاي ريخت، نشست رو به پنجره

روي صندلي و نفهميد چرا خواست در خاطرات كودكي اش غرق شود.

دخترك در كوچه پس كوچه هاي هميشه، هر روز به دنبال

ستاره هاي آسمان مي گشت و همين بود كه مردم تصور مي كردند

عقل درست و حسابي ندارد. تا آن روز كه براي مادرش خوابي را كه ديده بود

تعريف كرد و مادر تنها با تعجب يادش به افسانه ي زني افتاد كه

در هفت آسمان ستاره نداشت و بعد از مرگش پيكرش ناپديد شده بود و افسانه اش

سينه به سينه گشته بود تا رسيده بود به او، اما هنوز دخترك را كوچكتر از آن

مي دانست كه به او چيزي بگويد، از آن موقع بود كه دختر شد عجيب و

تن مادرش مي لرزيد نكند كه خرافه ها حقيقت باشند و ستاره اي ناپديد شود و

حالا ديگر چايش يخ كرده بود، بلند شد رفت آشپزخانه، ليوان را گذاشت و برگشت.

بيخودي خسته بود، رفت توي اتاق لباس ياسي اش را پوشيد و دراز كشيد.

خوابش برد، خوابيد وخواب ديد پيرزني را كه توي كوهها شده بود يك گلوله ي آتش،

ضجه مي زد و با اين حال ايستاده بود هنوز كنار مردي جوان كه با تفنگ اسبش

را كشتف تفنگش را در زمين خاك كرد، زمين را رها كرد و رفت توي كوهها تا

با زن ضجه بزنند براي دختري كه در هفت آسمان بي ستاره بود. كسي كه

ساحره گفته بود براي هميشه سرگشته خواهد شد، تا آخر دنيا، مرگ ندارد

و بعد از ناپديد شدنش تنها لباسهايش از او باقي مي ماند، هر بار يك جاي دنياست

و هرگاه ستاره اي ناپديد شود روحش در جسمي ظاهر مي شود ودر اين فاصله سرگشته

است و روحش در عذاب، و كسي باور نكرده بود.

زن خوابيد و خواب ديد، خواب هفت آسمان ستاره را كه هر چه مي گشت،

هيچ كدامشان او را نمي پذيرفتند، حتي بين ستاره هاي مردم شهرش،

كنار ستاره اي كسي كه دوستش داشت هيچ ستاره اي نبود، حتماً بايد همانجا

مي بود، مگر نه اينكه خوشبخت بودند؟ بين ستاره هاي مردم شهر دنبال

ستاره اش مي گشت كه ناگهان همه با هم سقوط كردند[4] و رفتند طرف زمين

تا اگر دختركي در پس كوچه ها به دنبال ستاره بود، دست خالي برنگردد خانه.

حس كرد روي زمين ايستاده و دارد ستاره ها را نگاه مي كندف آسماني را كه

ستاره باران شده بود، ستاره هايي كه يكي بعد از ديگري شهر را روشن مي كردند،

شهري كه با ستاره ها قايم باشك مي كردند، خانه هايي

كه بودند، ستاره ها كه مي آمدند و همه جا روشن مي شد، ديگر نبودند،

زميني كه زير پايش مي لرزيد و درد هزارساله اي كه از كنج قلبش سرك مي كشيد

و از گوشه ي چشمش خودرا بيرون مي انداخت. فردا سپيده ي صبح از

زير آوار خانه هيچ كس را پيدا نكردند بجز لباس ياسي زني كه بار هزاران

سال را به دوش مي كشيد.

مرد ايستاده توي كوهپايه، با لباسهاي زنانه اي در دست، خيره شده به

ته دنياي كبودي كه جلوي چشمهايش كپك مي زند، به پيرزني كه خاكسترش

كنار شير سنگي[5]، رو به رويش ريخته و دختري كه خونش آسمان را رنگ

مي زند، چشم انتظار مردي از تبار هزاران سال بعد، تا بيايد و كنار همين

كوهپايه اي كه خرابه هاي خانه اش در آنجا باقي مانده، بيايد و با هم ضجه بزنند.

اينجا كوههايي خاكستري كه از خاكستر هزاران ساله سخت شده اند و

زني جوان با سري خوني، لباسي ياسي و باري سخت و باستاني بر دوش،

به دنبال انسانهايي است كه روزي دوستشان داشته، ضجه مي زند و نعره

مي كشد، صدايش طنين مي اندازد و كوهها را مي لرزاند، آسمان صاف و بي ستاره است.

آتنا كوچكي

1- در باور باستان هر شخص براي خودش در آسمان ستاره اي داشت كه بسته به نور و زيبائيش زندگي او را جهت مي داد و هركس كه بد شگون ، بدبخت و سرگشته بود گفته مي شد كه در آسمان ستاره اي ندارد.

1- يكي ديگر از باور ايرانيان باستان جفت بودن ستاره هاي زن و شوهرها بود كه باعث خوشبختي و سفيدبختي آن ها مي شد.

2- بخشي از ديالوگ ساحره ها در نمايشنامه ي مكبث اثر ويليام شكسپير.

1- در باورها بوده است كه هر گاه ستاره اي از آسمان سقوط كند صاحب آن خواهد مرد.

1- از گذشته هاي دور ايرانيان باستان به عنوان نشان قبر عزيزان از دست رفته شان از شير سنگي استفاده مي نمودند كه هم اكنون هم در بين بعضي عشاير وجود دارد.

اینم وبه مامانمه سر بزنید با یه داستان به روز شد

اين پست خطاب به من است به تمام انجمن شعري هاي سابقا عزيز

cona — Sat, 23 Dec 2006 14:31:18 GMT

اين متن خطاب به من است، به همه ي انجمن شعري‌هاي سابقا عزيز:

فروغ فرخزاد می گوید: بعضی ها فقط وقتی شعر می گویند شاعرند

اما

بعدش می شوند یک انسان بخیل ِ کوته فکر ِ تنگ نظر ِ ...

اين روزها چقدر فكر كرده ايم كه مسووليم در برابر شاعر بودنمان و يا نه انسان بودنمان حتي.

اين روزها چقدر فكر كرده ايم قرار است در جايي كه اسمش انجمن شعر است، واژه هايمان رشد كنند و

انديشه مان قد بكشد نه اينكه با تمام كوچك بودنمان بر ابراز خود پا فشاري كند نه اينكه اجازه دهيم

كمبودهاي شخصي مان شعر را به پايين ترين حدش بكشند.

چقدر فكر كرده ايم حرمت انجمن شعر را آنجايي كه بايد، نگه داشتيم و نگذاشتيم هر حرکت زشتي هر داد

بي حيايي و هر نگاه زننده اي اتفاق بيافتد؟

چقدر فكر كرده ايم روابط مان را بر اهداف انجمن شعرمان ترجيح نداده ايم كه مي نشينيم و با بي خيالي

مي‌گوييم هيچ مشكلي نداريم و مي‌گذاريم يك جمع خلاصه شود به نفوذ يك فرد، شايد دلواپس اظهار نظر

ديگرانيم درباره‌ي جمع شعري‌مان...

چقدر فكر كرده‌ايم چه شده كه اجازه‌ي حرف زدن به هم نمي‌دهيم و فرار مي‌كنيم از شنيدن هم.

چقئر فكر كرده‌ايم كه با انجام ندان هر حركت اصلاح كننده‌اي، هر كمكي هر چند كوچك به هم يا ترجيح ذات

شعر به خورده حساب‌هاي محقرمان، به واژه‌هاي معصوم و بي‌پناه و از نفس افتاده‌ي شعرهاي‌مان خيانت

كرده‌ايم؟

اصلا چند بار فضاي سرد و بي‌روح و غير تخصصي انجمن، دلمان را لرزانده و خواسته‌ايم كه كاري كنيم

براي بهتر شدن. چند بار فكر كرده‌ايم انجمن يعني ما با اعتماد و دوستي متقابل؟؟؟؟؟

شاملوي بزرگ جايي مي‌گويد: اي واي بر انسانيتي كه ما انسان‌هاش هستيم و حالا شايد اي واي بر شعر و

ادبياتي كه ما شاعرانش هستيم.

آقايان، خانم‌ها: اشتباه آمده‌ايم، اينجا انجمن شعر است شعر شعر شعر ...

زهرا نصراللهي

آواز عاشقانه ما در گلو شکست

cona — Fri, 14 Jul 2006 09:02:18 GMT

( اين جا تحجر است تحجر همين و بس

يعنی کبوترانه بميريم در قفس

آجر کشی میانه ی دست و دل همه

تفکيک های جنسيتی ترس واهمه))

اینم یه ترانه از زهرای گلم که خیلی هم مناسبت داره

زهرا نصراللهی

صدای باتوم و لباس سبز و این دفعه پلیس زن

صدای گاز اشک/ نریز بجنگ شبیه جنگ تن به تن

صدای فحش و کتک و صدای این تن کبود

صدای ... توی لحظه های بد قانون کنار تو نبود

و طعم تلخ لحظه های هیز توی مغز داغ تو

نگاه نکن ... قیافه اش چه فرق می کند ... فقط برو

صدای بی حیای مرگ... صدای قتلهای خانگی

صدای ناموس منه و این هوار لعنتی

چرا صدا به تو نمی رسد ... چرا بهانه می کنی؟؟

تو هی نشسته ای و فحش نثار این زمانه می کنی

صدای تو... زن ... من صدای ما

صدا صداست که می ماند تنها صدا.......

((این شعر ها طلیعه ی شورند صبر کن

وقتی تمام شد سخن آغاز می شویم

آری به رغم سایه ی سنگین سامری

یک روز از همین وطن آغاز می شویم))***

و بازم من

من آرزوهای زنی بودم

زیبا

سرخ می شدم سبزینگی ام را

و زرد پوست می انداختم به زندگی

و تو شاید

کابوسهای شبانه مردی بودی

که آب را می داد

پای قالی گلها

و من زیبای آرزوهای زنی بودم

که می گذاشتی در خالی لیوان

تا زرد مزه کنم به زندگی

تو ریشه دواندی من را

که تکثیر شوی در من

و این چاه برسد به خاک

و من بشوم آرزوهای دراز زنی

که سفیددانه هایش را

کاه می زد

تا سبزتر جلوه کند

به منقار کشیدی شاخه ام را

ریشه ها قوت گرفت در من

تا این شکوفه ها

بشوند تعبیر آرزوهای دراز تو

که لاشه ها بو بیفتد و ...

نک می زنی به چشمهایم

تا کاخی بسازی از طلا

از کاهی تن رنگم

زرد می شوم

دانه دانه

این ریختن و سوختن و آمدنم را

حالا من نیستم جز

آوازی که زمزمه ات را زوزه ای کشید بلند

و تو نک می زنی باز

تنه ام را

نه

به زمستان رسیده ام

شکوفه هایم سوخته و

شاخه هایم خوابند

لاشه به اسکلت رسیده و

می خندد به ریش تو

که این قبر بی هیچ مرده ای دارد جان می کند

اشکهایت را بگذار برای لاشه ای دیگر

عاشق تر ین کلاغ زشت

من تندیس ترین

زنانه ام

زیبای آرزوها را

----------------------------------------

ضمنا همایش شاعران استان مازندران نقطه سر مرز هم

امثال با حضور شاعرای استان بر گزار میشه

بلاگ اختصاصی همایش سر بزنید

نامه ات صبح رسید

cona — Thu, 01 Jun 2006 10:41:18 GMT

نسرین روشن ضمیر

نامه ات صبح رسید

صبح خاکستری بی خورشید

باد کولی پر از غوغا بود

برگ بر پیکر من

می پیچید

زخم کهنه

قطرات

نفرت

از دل ابر خشن می بارید

ذهن من با قلمش

بی پروا

نقشی از یاد تو تصویر نمود

دست لرزانی و سرما زده ای

پاکت نامه هراسان بگشود

***

نامه کوتاه و پر از لذت بود

جملاتش پتکی

بر سر این من پر غفلت بود

***

نامه ات را خواندم

((عشق من شب شده است

رمز شب را تو بگو

او خودش نقطه گذاری بلد است .))

*خودم

نگاه من نمی کنی

خیره شدی به ناکجا

قشنگ من تو چت شده

بگو آخه قهری چرا

حتی تکون نمی خوری

حال تو هم که بد شده

غصه مگه اومده باز

نشونیتو بلد شده؟

فک نکنی که وضع من

بهتره ها- نه به خدا

منم دلم خون شده و

می میره اما بی صدا

گرچه تکون نمی خوری

دلت به این دنیا خوشه

حداقلش این که تو رو

تنهاییات نمی کشه

رویای دشتو می بینی

هر شب تو خوابت کمه کم

من حتی تو رویا دیدن

ناشی امو نابلدم

خواب اونو که میبینم

فقط یه کابوسه و بس

بدون من تو خواب من

می اد و با یکی دیگه اس

روزام تو خواب شب می شه و

ستاره مهمون نمیشه

دلم همه اش جون می کنه

اما نمی دونم چشه

تو لااقل دلت خوشه

عروسکی عروسکی

منم دوست دارم تو رو

خدائیشم با نمکی

من یه کویر سرد و کور

همیشه تنها می مونم

همه اش یه جا کز می کنم

میخوام برم نمی تونم

تو لااقل تو رویاهات

دریای بی کرانه ای

تکون نمی خوری ولی

به همینم تو قانع ای

آی آدمها اینجا یوش است ...

cona — Wed, 29 Mar 2006 17:40:18 GMT

با سلام

از روی حادثه این پستمو اختصاص دادم به سفر شعرای انجمن ادبی نوشهر و چالوس به یوش ٫ تو روزی که امیر اکبر زاده تا لحظه ی آخر میخواست هم سفرمون شه اما به دلایلی نیومد اما عنوان این مطلبو به پست این هفته هدیه کرد دست٫ تیرداد راد ٫نارسیس ٫ دختر جهنمی و روجا صداقتی هم درد نکنه که قول دادن و نیومدن ...

با هم عکسا رو میبینیم :

اول یه عکس دسته جمعی ٫ معرفی میکنم نشسته از راست : مهدی موسوی٫ محمد کوچکی ٫ زهرا نصرالهی٫ خودم٫ سمیه نصرالهی٫ ردیف عقب:ممصطفی موزانی ٫ مسیب رضوی٫ ساناز مهرگان٫ نفیسه بالی لاشک٫ زینب ترک٫ مهسا رفیع پور ٫ نسرین روشن ضمیر(مامانم) ردیف ایستاده :بهمن خباز و محسن کوچکی

البته بین راه یکمی برف بازی هم کردیم

ناهارو کنار رودخونه خوردیم

خانه ام ابریست ...

اینجا اتاق نیماست وقتی واردش شدیم به نیما حق دادیم که شاعر باشه

جمال محرمی

مهدی موسوی در حال فاتحه دادن رو قبر نیما

اینا رو هم حتما میشناسید

البته یکی از افرادی که اونجا بود به ما گفت که گچ بری دیوار های اونجا چقدر منحصر به فرده و چوب بری سقفش که فقط تو خونه های اشرافی نظیرشو میشه دید (تو این صحنه زهرا نصرالهی با حیرت به دیوارها نگاه میکنه )

صدا از لابلای ساقه ی انگور می آید

مسیب رضوی و مهدی موسوی (عکس پشتی شهریار رو در کنار نیما نشون میده )

پسر عمه ی مهدی موسوی و عیسی بهزادی تو تهیه ی ناهار خیلی کمک کردن .... بهزادی صدای خوبی هم داشت ... ....

و یه عکس دسته جمعی دیگه و بعد شعر خوانی روی قبر نیما

وبعد از رفتن ما نیما دوباره به خواب رفت ....

-------------------------------------------------------------------------------------

در پایان از مهدی موسوی هم تشکر میکنم بابت عکسها ...