ققنوس در باران

	ققنوس در باران
	شعر و داستان		:: HOMEPAGE	:: E-MAIL	:: my favorite



	جمعه 1385/01/04-7:15 بعد از ظهر -اتنا امین
	خودم صدای گریه تو ،جیغ زن،صدای اذان که پرت شد وسط ظهر پیکری بی جان تو زل زدی به سه نـ... . نقطه آخر خطیم گلوی آبی خشکی بریده در فوران می بینمت و می دوم وسط حرف سطرهای سیاه بی کفش وضو نگرفته و کافر می شوم با اذان رقص می خورم در سطرهای قامت بسته سکوت دشت تکیده ،غرور ظهر شکست که لرزه،: اشهد ان لا الله و لا انسان دوباره شیهه بکش مشک خون بده ساقی ومرگ را تو برقص و بتاز در میدان که نذر شده ای پیشکش قلبم که هیچ خون قطره قطره برای تو اما غرق نشو در این صندلی عزادار نچرخ دستهایت را دور این دایره ی مرگ نپیچ این چرخ صندلی دار را و گوسفند برایت بریده ام -این سر بیا و حی علی من و حی علی الطغیان غلت هم بزنندم زمین را دایره این خطوط منظم این سطرهای سیاه که دست می برند بالای سر سینه می آورند به دست دست هم بگیرم سرم به تیر هم /می کشد سرم و علمش کنم وسط میدان اینها تو را - بلند نمی شوی؟ صدای گریه زن چرخ بی سوارت گیج که رفته ای وسط سطر قصه با هیجان خمیده حرمت این ظهر قد قامت ما منی که حلقه زدم چرخ را ـ برقص بخوان بزن دوباره ، بخوان کولی صدا زنگی و خون شراب کن و نقش رقصی از طوفان باشد خودت خواستی تمام شود تمام شوی تمام ش... و... ...م... . صدای زمزمه ای ، جیغ و هی صدای اذان که پرت شد وسط ظهر پیکرم بی جان راستی من هیچ ادعایی روی فرم این شعر ندارم ***** این از مامانم نسرین روشن ضمیر خورشید از پشت پلک زن طلوع می کند زن از پشتِ پلکِ خیابان گم میشود در صف خواب آلوده ای زنبیلها پهن میشود سایه اش روی شانه ی دیوار دستهای کوتاهش را دراز ساعتها انتظار سهم امروز بیشتر از دیروز و حق امروز کمتر در هجوم دستها زیر پا می افتد چشمانش گرگ و میش آسمان جشن خیابان و چراغانی آُسفالت طرح پیکری اسلیمی که فرش می شود تا صبح طلوع کند از پشتِ پلک زنبیل زنی در خیابان *** سیده گلناز فندرسکی آیتی " خداحافظ" خداحافظ این سطر ها برای کسی نیست جز خودت که پیکرم را زیر چشمان شهر هاشور می زنی تا پیلگی های دخترانه ام را بشکافم پروانگی هایم را پرواز کنم زیر پیله ی نگاهت که فصل ها را گریسته ای باور کن شهر در امن و امان است! گرم تر از این نمی شود ! نمی شود این کپه های پر شده از خاکستر، نه،پروانه نمی شوم بالهای زیادی دیده ام پیله ام را دوست دارم باور کن پنجره های این قفس پر شده از خونابه های چرک بوی کافور بوی اجساد هر روزه می دهد دورتر پرده ها را کشیده ام که ثانیه ها قد بکشندم بالا بالاتر لابلای تخم این حشرات که جیر جیرشان زمزمه ی روزانه ام می شود گرمتر از این نمی شوم پیله ام را دوست دارم باور کن** بهمن و اسفند ماههای به نسبه خوبی برای نوشهر بودجشنواره ی تئاتر ماه استانی اومدن رسول یونان و داریوش ارجمند، آخرش هم که جشنواره ی علوی و جشن پایان سال انجمن ادبی با حضور بوتیمار و حسن زاده
	لینک ثابت \|