ا
نسرین روشن ضمیر
از قبیله ی باران
گم شدیم
در برگ ریزان غروب
گونه نای سرخ را
شاهد گرفتیم
در سبزی نگاهت
و
باور نداشتم
پاییز آغاز جدایی است
تنها
ماندم
در گذاری
بی رهگذر
((زیر آفتاب هیچ چیز تازه نیست))*
له می شوند گلهای پیچیده بر بازوان گلدان
زیر چکمه های سرخ خورشید
احساساتم خالی است و خشک
عقیم شده ام
حتی از زادن
حسی نو
بی تو
اجاق شاعرانگی ام کور است
و
درختان انگشت به چشم مهتاب
شب شهرزادی است که قصه ی بیداری
نمی داند
من در اسارت سال و ماه
دانه های زنجیر روز را شمرده ام
و بیاد می آورم
چشمانت را
آسمانی که وسوسه ی گریز را
در ابرهای متروک می شکند
دهان پنجره خشک است
دل در برایت گرفته
چشمانم پرستوهای کولی گرداگرد زمین
به تمام نقاط زمین سوگند
که نقطه انتهای نیستی
خط واژه ی اعتراض
مربع معنی عریان اسارت
و مستطیل غروب یخ زده ی چشمانم
زمین خیس است
از یکریزی گریه ی ابر
اما باران
آلودگی خیابان را نخواهد شست
*قسمتی از تورات
و همین دیگه
